Vrijmetselarij Loge Groot Nederland

Zelden zal een "treinboek" zoveel stof hebben doen opwaaien als Dan Brown's "The Da Vinci Code", een thriller met motieven uit de vroege christelijke geschiedenis, de Bijbel, de kunstgeschiedenis en de "alternatieve" geschiedenis. Een ongekende bestseller, en natuurlijk komt er, vermoedelijk al in 2005, een grote Hollywood-film, geregisseerd door Ron Howard. In de thriller draait het om een lang verborgen gehouden geheim omtrent Jezus Christus, Maria Magdalena, hun nakomelingen, de heilige Graal en de Tempeliers, een geheim dat, wat betreft de Christelijke kerk, koste wat kost bewaard moet worden. Zelfs moord is daarbij geen ongeoorloofd middel.
Kunsthistoricus Robert Langdon en politiecryptologe Sophie Neveu raken tot over hun oren betrokken bij de moorden op diverse hooggeplaatste personen. Uiteindelijk wordt, mede met behulp van symbolische aanwijzingen in het werk van Leonardo Da Vinci, het mysterie opgelost en blijkt wie aldoor de kwade genius was achter de wrede daden van de door de organisatie Opus Dei gestuurde albino moordenaar-monnik Silas.

Al tijdens de voorpublicatie barstte een stroom van reacties los over de theologische en kunsthistorische speculaties in het boek, vooral, zoals te verwachten, vanuit orthodox-Christelijke kringen. Niet slechts artikelen en internetsites, maar hele boeken verschenen er die de betrouwbaarheid van Brown's research in twijfel trokken, zijn bronnen, zijn vooronderstellingen, en uiteraard ook de, in veler ogen blasfemische, consequenties van hetgeen hij aanroerde.
Men kan het boek op zijn weergave van feiten en theorieën napluizen, maar misschien wordt daarmee voorbijgegaan aan een wezenlijke eigenschap van fictie: namelijk dat het fictie is, Spielerei, een handig dooreengeklutst geheel van feiten en speculaties, suggestief geserveerd met een mengsel van overbekende, en gloednieuwe ideeën, sommige volledig uit de lucht gegrepen. Een even zinvolle kritiek zou kunnen gaan over het boek als thriller, en ook op dat punt zijn bij nader inzien genoeg punten van kritiek aan te dragen (er zijn critici die het simpelweg een slechte thriller noemen).

Hoe dan ook, de indruk wordt gewekt alsof Dan Brown de hele levensgeschiedenis van Jezus Christus eigenhandig overhoop heeft geschopt, maar in feite vindt men in de "Da Vinci Code" weinig of niets terug dat niet al eerder in de afgelopen 25 jaar door alternatieve historici in de een of andere vorm wereldkundig gemaakt is. Nog niet eerder in de vorm van een thriller, evenwel, en dus nog niet eerder direct gericht op een breed (en vaak uitermate conservatief) Amerikaans publiek. De thematiek betreffende de "bloedlijn" van Christus, de rol die daarin gespeeld werd door de Merovingische koningen, de Tempeliers, het geheimzinnige genootschap "Prieuré de Sion" en de priester Bérenger Saunière van het Zuid-Franse plaatsje Rennes-le-Chateau, is sinds de publicatie in 1982 van "The Holy Blood and the Holy Grail" door Michael Baigent, Richard Leigh en Henry Lincoln, al bijna gemeengoed geworden onder belangstellenden voor alternatieve geschiedenis.
In 1999 verscheen bij de computergames-uitgeverij Sierra zelfs een zeer uitgebreid (en heel goed gedocumenteerd) adventure-spel "Gabriel Knight 3: Blood of the Sacred, Blood of the Damned", dat in zijn geheel speelt in Rennes-le-Chateau, en dat, vermoedelijk als concessie aan het computergame-genre, zijn ontknoping vindt in een epische strijd met een demon in een onderaardse offertempel…

Geheime, alternatieve geschiedenis die langzamerhand gemeengoed begint te worden, het blijft de mens fascineren. Complotten zijn overal om ons heen (of niet?). De grote complotromans uit de laatste dertig jaar ("Illuminatus!" van Shea en Wilson, "De slinger van Foucault" van Eco) brengen ons het hoofd op hol. En nu dus de Da Vinci Code. Er is meer dan ons oog kan zien (of niet?)

Groot-nederland.org kan niet aansprakelijk gesteld worden voor de inhoud van deze website en eventueel onjuiste informatie op deze website. Alle hier aangeboden informatie wordt u aangeboden zonder enige garantie van correctheid, zowel in uitdrukking als in aanduiding.